Schiermonnikoog Een speciaal Waddeneiland 15-19 maart 2010 We staan te popelen om ons eerste voorjaarsreisje te maken. Het wordt Schiermonnikoog, daar zijn we het al lang over eens maar we twijfelen of het wel de geschikte moment is om te vertrekken gezien de sombere weersvoorspellingen. We bijten door. Zondagnamiddag reserveren we via internet ons huisje om 's anderendaags vroeg in de ochtend te vertrekken. Van een superlastminute gesproken. ____________________________________________________________________________ Maandag 15 maart : het vertrek De bagage is al gauw gepakt. Om het gezeul met zware rugzakken te vermijden gaan alleen de noodzakelijkste spullen mee. Rond acht uur, midden in de ochtendspits, zijn we al op weg naar Lauwersoog, het noordelijkste punt in Friesland. Na de helse drukte op de ring rond Antwerpen en Utrecht getrotseerd te hebben wordt op de middag de veerhaven bereikt. Ruim op tijd want de boot naar Schiermonnikoog vertrekt pas om 13.30 uur. Het is koud en miezerig in het haventje en een strakke wind giert om ons heen. Het is er vooral heel stil en ietwat verlaten. De auto wordt veilig geparkeerd in de overdekte garage en we voorzien ons van twee tickets voor de overtocht. Even later mogen we aan boord van "De Monnik" en wordt er koers gezet naar Schiermonnikoog. We genieten duidelijk van de overtocht en van de aangename warmte aan boord. Op het eiland staan drie netjes naast elkaar geparkeerde autobussen klaar om de reizigers naar het dorp te brengen. Het is grauw en grijs op de steiger en de regen zwiept in ons aangezicht. We kunnen niet vlug genoeg de bus op. Aan de halte 'Oosterreeweg' stappen we af. Ons huisje ligt in de buurt , in de Langestreek om de Noord. Het is er knus en warm. Even uitpakken en daarna naar het dorp voor de nodige boodschappen. De vakantie kan beginnen, weg van alle dagelijkse beslommeringen. ____________________________________________________________________________   Dinsdag 16 maart : het dorp en fietstocht door bos en duin De volgende ochtend zijn we al vroeg op. Het regent nog steeds onophoudelijk en een fietstocht door bos en duin zit er voorlopig niet in. Het lijkt ons een goed idee om het dorp te verkennen. De rust en stilte op straat vallen meteen op door het verbod op auto's. Alleen de eilandbewoners zelf mogen een auto bezitten maar de meesten hebben er geen. Toeristen gaan lopend, met de fiets of de bus. We dwalen door de Langestreek en de Middenstreek waar de oudste huisjes van het dorp staan, wandelen langs de "schiere" monnik op het dorpsplein en kijken met verbazing naar de twee walviskaken die een soort poort vormen naar het Willemshof. Tenslotte springen we nog de VVV binnen voor wat bijkomende informatie.   Na de middag houdt de regen op. Het wordt stilaan tijd om een paar degelijke fietsen (met versnellingen!) te huren. Als we de verhuurder kunnen geloven dan wordt het voor de rest van de week goed weer en gaan de temperaturen zo de hoogte in. Met volle moed rijden we richting watertoren en verder naar de vuurtoren. Het is bitter koud en tranen rollen over mijn wangen. Via wat schelpenpaadjes rijden we door duinen en bos tot ons eindpunt : de Kobbeduinen. Een mooie plek om even op adem te komen. Hier hebben we goed zicht op de kwelder en al gauw speuren we de blauwe kiekendief op zoek naar prooi. Tenslotte stevenen we weer op het dorp af . Mijn benen zijn nog niet getraind. _____________________________________________________________________________   Woensdag 17 maart : fietstocht westwaarts 8 uur. De geur van verse koffie lokt mij naar beneden. De ontbijttafel is rijkelijk gevuld en ik laat mij met veel plezier bedienen. De benen voelen nog zwaar aan waardoor we extra lang aan tafel blijven hangen en ietwat aarzelend bekijken we de routes op de fiets- en wandelkaart. Het westelijk deel van het eiland lijkt mij wel interessant. Zo gezegd zo gedaan. Eens het dorp uit rijden we westwaarts via het Minne Onnespad met links de Westerplas, dit is een zoetwatermeer met vele vogels, en rechts de met duindoorn begroeide duinen, naar het Bancksmonument. Van hieruit hebben we schitterend uitzicht op de polder en het wad. We wagen ons nog even verder tot de jachthaven maar die ligt er in deze periode heel verlaten bij. We nemen dezelfde weg terug . Met moeite overwin ik de 'cols' op het Minne Onnespad en bij de eerste de beste gelegenheid vleien wij ons neer in de duinen. In de verte trekken twee stoere boerepaarden een huifkar over de duinen naar het strand richting de punt van het rif. Het is een mooi gezicht. Tenslotte zetten we koers naar de vuurtoren om via het Torenbinnenpad en de watertoren op het dorp af te stevenen. ______________________________________________________________________________   Donderdag 18 maart : fietstocht oostwaarts De dag begint mooi. De koude wind is geluwd en de temperatuur voelt aangenaam aan. Het eerste lentegevoel geeft ons extra energie bijgevolg vertrekken we in de vroege voormiddag voor een dagtocht richting oost. Eerste halte is de Berkenplas, een klein duinmeertje met zoetwater waar je 's zomers ongetwijfeld zwemmen kan wanneer je de zee beu bent. We blijven er niet hangen en fietsen verder via de Pr. Bernhardweg naar zee en het enorm grote strand. Met zijn lengte van 16 km en breedte van vaak meer dan 1 km wordt het wel eens het mooiste van Europa genoemd. We maken er een fikse wandeling en voor het eerst gaan sjaal en handschoenen uit. Het strandpaviljoen "Marlijn" is gesloten dus fietsen we maar verder naar de Wasserman bunker. Mooi is hij bepaald niet maar hij ligt op het hoogste plekje van het eiland en het uitzicht van hieruit is prachtig. In de nabije omgeving ligt het Vredenhof, een piepklein kerkhof waar drenkelingen en slachtoffers uit beide wereldoorlogen begraven liggen. We gaan er te voet naartoe want het pad is moeilijk berijdbaar. Dan weer verder via de schelpenpaadjes naar de kobbeduinen waar de fietsen "geparkeerd" worden. Van hieruit vertrekt een voetpad oostwaarts de kwelder in. We volgen de witte paaldjes en laten ons leiden door "het baken", een piramidevormig oriëntatiepunt. Naarmate we verder trekken wordt het drassig en eenzaam. We keren terug. Het gaat al naar de avond toe wanneer we huiswaarts fietsen. Het is kil en mistig en alleen konijnen, bruine en zwarte, kruisen nog ons pad.   's Avonds beluisteren we de cd's van Martin Korthuis , eigenaar van ons huisje maar tevens zanger/tekstschrijver. Met zijn lied " Aailaand " uit de gelijknamige cd brengt hij een ode aan 'zijn' eiland Schiermonnikoog. Ik blijf ervan genieten. ____________________________________________________________________________   Vrijdag 19 maart : vertrek Er is een tijd van komen en van gaan. De bagage wordt gepakt en het huisje schoongemaakt. De bus van 10 uur brengt ons naar de steiger en voor we het goed en wel beseffen varen we richting Lauwersoog. Op de autostrade huiswaarts, midden in de helse drukte, denk ik met weemoed terug aan de rust en de stilte van het eiland. top ______________________________________________________________________________